Dutch article in Frits Magazine: Van den Hurk wil net als Gomez de nul houden

Dutch article in the Frits Magazine, February/March 2019 edition.

Honkballer Rick van den Hurk (33) reageerde aangenaam verrast, toen hij vernam dat de fotosessie met hem in het Philips Stadion zou plaatsvinden. De Eindhovense pitcher van de Japanse topclub Fukuoka SoftBank Hawks is sinds de jaren negentig supporter van voetbalclub PSV. Hij was even terug in Nederland. Om er onder meer kerst en oud en nieuw te vieren met zijn familie. Van den Hurk trainde hier ook samen met bewegingswetenschappers, en hij sprak tijdens verschillende seminars.

De stad Fukuoka ligt op het eiland Kyushu en heeft anderhalf miljoen inwoners. Wanneer Van den Hurk er samen met zijn echtgenote over straat loopt, blijft dat niet onopgemerkt. "Ik ben bijna twee meter en Anneloes is ook lang", zegt hij. "Japanners zijn een stuk kleiner. Honkbal is ongelofelijk populair in Japan. Ons seizoen loopt van april tot en met eind september. Het seizoen bestaat uit 143 reguliere competitiewedstrijden. Wij spelen zes wedstrijden in de week. De competitie bestaat uit twaalf teams. De stadions zijn goed gevuld. Er komen gemiddeld ruim 27.000 toeschouwers naar de wedstrijden. Vrijwel alle mensen van het eiland zijn fan van Hawks. Als ze me tegenkomen, buigen ze en vragen om een handtekening of een selfie. Japanners houden van nette omgangsvormen. Ook daardoor is het leven in Japan prettig."

Hij tekent in 2002 -op zijn 16de- een contract bij Florida Marlins, dat vandaag de dag Miami Marlins heet. Vijf jaar later debuteert Van den Hurk voor Marlins in de Major League Baseball (MLB), het hoogste professionele honkbalniveau in Noord-Amerika. "Ik speelde eerst in de Minor League", zegt hij. "In Alabama, bij een farmteam van Marlins. Onze coach riep me naar zijn kantoor. Hij begon te huilen. Ik schrok ervan. Zou er thuis iets gebeurd zijn? Nee. De coach had een telefoontje gekregen. Ik moest me in Florida melden, ging mijn debuut in de MLB maken. Toen begreep ik waarom hij huilde." Van den Hurk had er jaren naartoe gewerkt. "Ik wilde al op mijn achtste profhonkballer worden. Mijn vader en mijn moeder namen het serieus. Goed, zeiden ze, maar dan ga je er ook voor. Je moet keuzes maken die in het teken staan van je doel. Dat betekent keihard trainen, op je voeding letten, boeken lezen. Het gaat erom dat je je blijft doorontwikkelen."

Hij gooit op 10 april 2007 zijn eerste wedstrijd in de MLB. Vader Wim, moeder Rita en zus Anneke zitten op de tribune. Van den Hurk wint van Milwaukee Brewers. Maar na zijn glorieuze debuut in het walhalla van het honkbal, vergaat het hem minder goed. Hij wordt al gauw beschouwd als een one-inning-pitcher, een werper die het niet in zich heeft om zes, zeven innings lang de beste hitters te weerstaan. Na verloop van tijd transfereert Marlins hem naar Baltimore Orioles. Hij tekent daarna bij respectievelijk Toronto Blue Jays, Cleveland Indians en Pittsburgh Pirates. "Ik was tijdens mijn debuut in de majors de jongste speler in de National League", zegt Van den Hurk. "Nog geen 22. Je hebt ervaring en wedstrijdritme nodig om te kunnen presteren op het hoogste niveau. Hoe krijg je die ervaring en dat ritme? Door vaak te spelen. Maar je moet er in de MLB direct staan. Gebeurt dat niet, dan zetten ze je net zo makkelijk terug naar de minors."

Ambassadeur- Rick van den Hurk is ambassadeur van Team Brabant Sport. In die hoedanigheid spreekt hij tijdens events over onder meer de zakelijke kant van e sport. Hij zet zich tevens in voor talentontwikkeling. Een tijdje terug vroegen eindexamenleerlingen van het Rythovius College in Eersel of Van den Hurk een lezing wilde geven op school. “Oud-hockeyinternational Marcel Balkestein en ik hebben verteld over onze ervaringen in de sport. En de kids konden vragen stellen. Ik vind dat belangrijk. Toen ik jong was, had ik ook veel aan de woorden van ervaren sportmensen.”

Passie - Van den Hurks vader Wim is onder anderen de mede-oprichter van de Eindhovense honkbalschool Bixie. Hij typeert zijn zoon aan de hand van een herinnering: “Hij moet een jaar of acht zijn geweest”, alsdus pa, die zijn zoon begeleidde. “Rick kreeg zijn eerste echte honkbalschoenen. ‘sAvonds zette hij ze op zijn kussen en viel in slaap. De passie was er toen al. Hij werkte keihard. Je hoefde hem nooit achter de broek te zitten. Op wedstrijddagen kon Rick niet wachten om naar het honkbalveld te gaan. Zelf zijn tas keurig ingepakt, eten en drinken mee.”

Zijn ontwikkeling stagneert. Van den Hurk kijkt in de spiegel, en hij besluit nog harder te gaan werken om zijn vaardigheden aan te scherpen. "Hoe je dat doet? Vanuit de basis. Je hebt gewoontes, en daar wijk je niet van af. Goede voeding, trainen, koud afdouchen, goed slapen, meditatie. En wandelen. Het liefst in de bossen. Effe Even naar buiten en de zintuigen gebruiken. In Japan noemen ze het Shinrin-Yoku, bosbaden."

Terwijl de Amerikaanse clubs op Van den Hurk uitgekeken lijken te zijn, komt er in 2013 een aanbieding uit onverwachte hoek. De Zuid-Koreaanse topclub Samsung Lions contracteert de pitcher. Met Van den Hurk in de gelederen, behaalt Lions twee keer op rij het landskampioenschap. Na zijn tweede seizoen wordt hij verkozen tot beste werper van de competitie. Amerika hernieuwt zijn interesse in Van den Hurk, maar hij kiest voor Japan. Nippon Professional Baseball (NPB) is na de MLB de sterkste honkbalcompetitie in de wereld. Van den Hurk sluit een tweejarig contract af bij Hawks. Hij maakt een verpletterende indruk. De rechtshander verbreekt een 50 jaar oud Japans record door vanaf zijn debuut in de NPB 14 wedstrijden op rij te winnen. Na twee seizoenen verlengt Van den Hurk zijn contract met drie jaar.

Op 3 november stond de zesde wedstrijd in de Japan Series 2018 op het programma: Hiroshima Carp tegen Fukuoka SoftBank Hawks. Van den Hurk betreedt de werpersheuvel in het met 30.127 fans gevulde Mazda Stadium van Hiroshima. Hij oogt sterker dan ooit, zowel fysiek als mentaal. Hawks leidt in the best-of-seven met 3-1. De club heeft nog één zege nodig voor de landstitel. Van den Hurk gooit zes innings, waarin hij Hiroshima geen enkel punt toestaat. En passant stuurt de Eindhovenaar liefst tien opponenten met drieslag terug naar de dug-out. "Het ging zó lekker", aldus Van den Hurk, die voor de derde keer in vier jaar kampioen van Japan is geworden. "Na de wedstrijd liepen we naar het uitvak. Onze fans waren hartstikke blij. Maar ook de fans van Hiroshima klapten voor ons. Zie je het gebeuren na een voetbalwedstrijd in Europa?"

Hij loopt, zicht- en hoorbaar genietend, door de catacomben van het Philips Stadion. "Mijn liefde voor PSV begon door Romário. Ronaldo, Van Nistelrooij en Kezman volgden. Maar Huerelho Gomes was mijn held. Een revolutionaire keeper. Die slingerworpen tot ver over de middenlijn. Zijn offensieve mindset, zijn charisma. Er bestaan overeenkomsten tussen keepers en pitchers. Ze moeten de nul vasthouden."

Van den Hurks stiefbroer Jurriaan Korff is aanwezig bij de fotosessie. De oud-honkballer haalt jeugdherinneringen op: "Voetballen met Rick en mijn broertje Siemen. Rick had een shirt van Gomes aan. Een blauw shirt, toen nog met Philips op de borst. Wie koopt nou een keepersshirt, als-ie niet op goal staat? Rick is nog steeds Rick. Volwassener geworden, maar mijn auto is groter dan de zijne. Voor hem draait alles om zijn sport. Hij wil zich constant verbeteren. Rick is altijd op zoek naar procentjes." Zeven jaar geleden werd bij Korff beenmergkanker vastgesteld. Hij onderging intensieve behandelingen. Die sloegen aan. Hoe ging Van den Hurk om met de ziekte van zijn stiefbroer? "Ik had wel contact met Jur", zegt hij. "En je denkt aan hem. Het gaat door je hoofd: zal ik naar Nederland vliegen? Maar je denkt ook aan jezelf. Je bent aan de andere kant van de wereld bezig met je eigen toekomst. Toon je emoties, dan word je in het Amerikaanse honkbal opgevreten." Er valt een stilte. "Stel dat Rick naar huis was gekomen", zegt Korff. "Zou de kanker daardoor verdwenen zijn?"

Japan heeft regelmatig te maken met natuurrampen. Kumamoto wordt 15 en 16 april 2016 getroffen door een aantal aardschokken. Na het natuurgeweld maakt Kumamoto de balans op: vijftig doden en meer dan drieduizend gewonden. De materiële schade bedraagt anderhalf miljard euro. "Kumamoto ligt op anderhalf uur rijden van Fukuoka", zegt Van den Hurk. "We schrokken 's nachts wakker. Ons appartement op negentien hoog trilde een paar keer. Honderd kilometer verderop was het een ravage. Er kwam razendsnel hulp uit alle delen van het land. De saamhorigheid en de solidariteit is enorm onder de Japanners."

Van den Hurk blijft op de hoogte van het leven in Nederland via social media, familie en vrienden. Zo onderhoudt hij een app-groepje. Martijn Nijhoff, Bart Hanegraaff en Paul Venner zijn er lid van. Voormalig PSV-honkballers Nijhoff en Hanegraaff werken, net als Venner, voor de Nederlandse honkbalbond KNBSB. "Ze zijn net zo bezeten van het spel als ik het ben", aldus Van den Hurk. "Ze worden geregeld uitgenodigd door MLB-clubs om over hun trainingsmethodes te komen praten. Martijn uit Helenaveen, Bart uit Eersel en Limburger Paul vertellen de Amerikanen hoe het moet."

Van den Hurk heeft het naar zijn zin in Japan. De fans dragen hem op handen, en het geld is goed. "Klopt", zegt hij. "Maar veel mensen gaan eraan voorbij, dat er heffingen zijn. Net als investeringskosten voor speciale trainingen en behandelingen. En je moet natuurlijk je agent betalen.

Maar geld en bezit zijn niet het belangrijkste voor mij. Ik ga er nuchter mee om. In het voetbal zie je weleens een talent, dat een Ferrari of zo koopt. Zo'n jongen krijgt ineens een smak geld en weet niet hoe je ermee om moet gaan. Als ik al de neiging zou krijgen om gek te doen, dan zorgt mijn omgeving er wel voor dat ik met beide benen op de grond blijf. Mijn focus ligt op mijn ontwikkeling als sporter en als persoon buiten de sport."

Hij begint binnenkort aan het laatste jaar van zijn huidige contract. Als Hawks hem daarna nog eens een lucratief contract aanbiedt, zegt hij er niet meteen nee tegen. Maar wederom lonkt de MLB. "Ik sta er voor open", zegt de oud-speler van PSV en Twins uit Oosterhout. "Ik heb vijf kampioensringen. Twee uit Zuid-Korea, drie uit Japan. Amerika ontbreekt nog. Ik zou de eerste speler aller tijden zijn, die in drie verschillende profcompetities landskampioen word. Dat lijkt me een prachtig doel.”

“Ik zou graag in de MLB opnieuw laten zien wat ik waard ben. Je komt anders binnen. Ik ben ouder geworden. Heb ervaring en ritme opgedaan, kampioenschappen gewonnen. En waar een wil is, is een weg."